تاريخ : ۱۳۸٦/۳/۱٢ | ۱٢:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : zahra ansari

چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری

چه بی تابانه تو را طلب می کنم

                        بر پشت سمندی

                                        گويی

                                               نوزين

                                              که قرارش نيست

                                                             و فاصله

                                               تجربه ای بی هوده ست

                         بوی پيراهنت

                                   اينجا

                                 و اکنون...

کوه ها در فاصله سردند

دست در کوچه و بستر

             حضور مانوس دست تو را می جويد٬

                                                    و به راه انديشيدن

                                                     ياس را رج می زند

بی نجوای انگشتان ات

                               فقط...

                    و جهان از هر سلامی خالی ست

                                                                  !!!

                                                                       ا.ش

چند گاهی ست که نوشتن برايم سخت شده ! انگار نمی خواهم نوشتن عادتم باشد!! عادت!!! يادم است پرسيده بودی چه جور گناهی ست؟ نمی دانم اما ٬ گناه بدی ست آنقدر که آدمت می کند!

راستی.۱. قلمم خواست که بنويسد آنوقت که ديد پنجره ای هنوز با همهء ننوشتن هام به ننوشتنم عادت نکرده و هنوز می داند نوشتنم يک اتفاق است! 

راستی.۲. می دانی  مخاطب نداشتن بد است.اين روزها کمی بيشتر بی مخاطب شده ام! و از ديوانه ها دور آن هم با فاصله ای به اندازهء عمق تنهاييهامان! و ماه اما هست هنوز !

«من که خود را همچون پاره ای آتش

در دست خود نگاه داشته ام ٬

از اين دست به آن دست

از آن دست به اين دست٬

و هميشه از سوزش خويش می نالم...

چگونه با خويش سامان گيرم؟!»

                                             ع.ش

راستی.۳. . . .



  • خرید بک لینک | بک لینک