تاريخ : ۱۳۸۸/٦/٢۳ | ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ | نویسنده : zahra ansari

هوا هنوز گرمه اما سبزی ـ برگ درختا اونقد بی رمق شده که به قهوه ای می زنه و تا چند وقت دیگه حتی به زردی!

تابستون داره تموم میشه. همونقد که دلم واسش تنگ شده بود حالا می خوام زودتر تموم بشه چون دلم واسه پاییز تنگ شده!

دلم واسه روزای گرفتهء پاییز و خیابونای نم بارون خورده اش و بوی خاک اش که می رن اون کنج تنهایی دلم می شینن تنگ شده!

همیشه وقتی تاریخ رو می خوندم به خصوص اون روزهاییش که غیر معمول می گذشته، عجیب ترین چیز واسم مردم اون برهه از تاریخ بودن که زندگی می کردن!؟ یعنی به خودم می گفتم چطور میشه توی اون روزها بود و زندگی کرد مثل همیشه؟؟؟!

و حالا این منم که تو این برهه از تاریخ کشورم هنوز دارم زندگی می کنم! و هر چند تو قالب کلمه ها نمی گنجه اما گویا هیچ هم عجیب نیست.

گاهی آدم جواب سخت ترین سوال ها رو خیلی ساده می گیره!

بگذریم از پاییز می گفتم. و اینکه دلم برای اومدن ـ دوباره اش تنگ شده. توی این پاییز باید یه تصمیم بگیرم که یه کم خیلی برام سخته.

هیچ می دونین چیه؟ من که همیشه از اجبار و مجبور بودن بدم میاد و دادم همیشه واسه انتخاب و اختیار هواست، حالا مثل خر تو گل موندم که چه تصمیمی باید بگیرم!

الان عین هو یه حباب بین زمین و هوا معلقم. باید زودتر تصمیمم رو بگیرم وگرنه مثل حباب هایی که زیاد معلق می مونن بالاخره به یه چیز ـ تیزی می خورم و می ترکم!

زیاد فکر کردم واسه همینم یه سری نقطه های گنگ توی شرایط انتخاب هام بود که باید واسم عینی تر بشه پس این پاییز رو می رم سفر. نه همه اش رو ولی حداقل یک ماهیش رو باید برم سفر تا بتونم شرایطم رو کمی بیشتر از ابهام خارج کنم و بالاخره تصمیمم رو بگیرم.

 

با توام ...

 می دونی وزن سنگینی توی انتخابم داری. اما این سنگینی واسهء الآنه و ترس از اینکه بعدنا این سنگینی کمرنگ بشه یا بدتر از اون بیافته روی اون کفهء ترازو، خیلی سنگین تره!

واسه همینه اینهمه دست دست می کنم و با اینکه دیوونم اما دارم فکر می کنم تا تصمیم عاقلانه ای بگیرم که اگه یه روزی تو آدم شدی و من هنوز  دیوونه بودم یهو با مخ نخورم زمین!



تاريخ : ۱۳۸۸/٦/٧ | ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ | نویسنده : zahra ansari

نمی دانم بعضی ها از زمانشان جلوترند یا زمان در بازه هایی آنقدر تکرار می شود که بعضی ها می دانند حال امروز را حتی اگر فردای دیروز باشد برایشان! بدتر آن است که این همهء جرمشان باشد!

هیچ نوشتنم نمی آید این روزها هیچ!!!؟

 

بدنِ لختِ خیابان

                        به بغلِ شهر افتاده بود

و قطره های بلوغ

                        از لمبرهای راه

                                    بالا میکشید

و تابستانِ گرمِ نفسها

که از رویای جگنهای باران خورده سرمست بود

در تپشِ قلبِ عشق

                        میچکید

*

خیابانِ برهنه

با سنگفرشِ دندانهای صدف اش

                                                دهان گشود

تا دردهای لذتِ یک عشق

زهرِ کام اش را بمکد.

و شهر بر او پیچید

و او را تنگتر فشرد

در بازوهای پُرتحریکِ آغوش اش.

و تاریخِ سر به مهرِ یک عشق

که تنِ داغِ دختری اش را

به اجتماعِ یک بلوغ

                        وا داده بود

بسترِ شهری بی سرگذشت را

                                    خونین کرد.

جوانه ی زنده گی بخشِ مرگ

بر رنگ پریدگیِ شیارهای پیشانیِ شهر

دوید،

خیابانِ برهنه

            در اشتیاقِ خواهشِ بزرگِ آخرین اش

                                                            لب گزید،

نطفه های خون آلود

که عرقِ مرگ

            بر چهره ی پدرِشان

                                    قطره بسته بود

رَحِم آماده ی مادر را

                        از زنده گی انباشت،

و انبانهای تاریکِ یک آسمان

از ستاره های بزرگِ قربانی

                        پُر شد:-

یک ستاره جنبید

                        صد ستاره،

ستاره ی صدهزار خورشید،

از افقِ مرگِ پُرحاصل

در آسمان

            درخشید،

مرگِ متکبر!

*

اما دختری که پا نداشته باشد

بر خاکِ دندان کروچه ی دشمن

به زانو در نمی آید.

و من چون شیپوری

                             عشق ام را می ترکانم

چون گلِ سُرخی

                        قلب ام را پَر پَر می کنم

چون کبوتری

            روح ام را پرواز می دهم

چون دشنه یی

            صدای ام را به بلورِ آسمان می کشم:

«... هی!

چه کنم های سر به هوای دستانِ بی تدبیرِ تقدیر!

پشتِ میله ها و ملیله های اشرافیت

پشتِ سکوت و پشتِ دارها

پشتِ افتراها، پشتِ دیوارها

پشتِ امروز و روزِ میلاد با قابِ سیاهِ شکسته اش

پشتِ رنج، پشتِ نه، پشتِ ظلمت

پشتِ پافشاری، پشتِ ضخامت

پشتِ نومیدیِ سمجِ خداوندانِ شما

و حتا و حتا پشتِ پوستِ نازکِ دلِ عاشقِ من،

زیباییِ یک تاریخ

تسلیم می کند بهشتِ سرخِ گوشتِ تن اش را

به مردانی که استخوان هاشان آجرِ یک بناست

بوسه شان کوره است و صداشان طلب

و پولادِ بالشِ بسترشان

                        یک پُتک است.»

*

لبهای خون! لبهای خون!

اگر خنجرِ امیدِ دشمن کوتاه نبود

دندان های صدفِ خیابان باز هم میتوانست

شما را ببوسد...

و تو از جانبِ من

به آن کسان که به زبانی معتادند.

و اگر زیانی نَبَرندکه با خوی شان بیگانه بُوَد

می پندارند که سودی برده اند،

و به آن دیگر کسان

            که سودِشان یک سر

                                    از زبانِ دیگران است

و اگر سودی بر کف نشمارند

در حسابِ زبانِ خویش نقطه می گذارند

                                                            بگو:

«... دلِ تان را بکنید!

بیگانه های من

دل تان را بکنید!

دعایی که شما زمزمه می کنید

تاریخِ زنده گانی ست که مرده اند

و هنگامی نیز

            که زنده بوده اند

خروسِ هیچ زنده گی

                        در قلبِ دهکده شان آواز

                                                نداده بود ...

دل تان را بکنید، که در سینه ی تاریخِ ما

پروانه ی پاهای بی پیکرِ یک دختر

به جای قلبِ همه ی شما

                        خواهد زد پَر پَر!

و این است، این است دنیایی که وسعتِ آن

شما را در تنگیِ خود

                        چون دانه ی انگوری

                                                به سرکه مبدل خواهد کرد.

برای برق انداختن به پوتینِ گشاد و پُرمیخِ یکی من

*

اما تو!

تو قلب ات را بشوی

در بی غشیِ جامِ بلورِ یک باران،

تا بدانی

            چه گونه

                        آنان

بر گورها که زیرِ هر انگشتِ پای شان

گوشده بود دهان

در انفجار بلوغ شان

                        رقصیدند،

چه گونه بر سنگ فرشِ لج

                                    پاکوبیدند

و اشتهای شجاعتِ شان

چه گونه

در ضیافتِ مرگی از پیش آگاه

کبابِ گلوله ها را داغاداغ

با دندانِ دنده هاشان بلعیدند...

قلب ات را چون گوشی آماده کن

تا من سرودم را بخوانم:

ـ سرودِ جگرهای نارنج را که چلیده شد

در هوای مرطوبِ زندان ...

در هوای سوزانِ شکنجه ...

در هوای خفقانیِ دار،

و نامهای خونین را نکرد استفراغ

در تبِ دردآلودِ اقرار

سودِ فرزندانِ دریا را که

در سواحلِ برخورد به زانو درآمدند

بی که به زانو درآیند

و مردند

بی که بمیرند!

*

اما شما ای نفس های گرمِ زمین که بذرِ فردا را در خاکِ دیروز

می پزید!-

اگر بادبانِ امیدِ دشمن از هم نمی درید

تاریخِ واژگونه ی قایق اش را بر خاک کشانده بودید!

با شما که با خونِ عشق ها، ایمان ها

            با خونِ شباهت های بزرگ

با خونِ کله های گچ درکلاه های پولاد

با خونِ چشمه های یک دریا

با خونِ چه کنم های یک دست

با خونِ آنها که انسانیت را می جویند

با خونِ آن ها که انسانیت را می جویند

در میدانِ بزرگ امضا کردید

دیباچه ی تاریخِ مان را،

خونِ مان را قاتی می کنیم

فردا در میعاد

تا جامی از شرابِ مرگ به دشمن بنوشانیم

به سلامتِ بلوغی که بالا کشید از لمبرهایِ راه

برای انباشتنِ مادرِ تاریخِ یک رَحِم

از ستاره های بزرگِ قربانی،

روز بیست و سه تیر

روز بیست و سه ...

 

احمد شاملو

با توام...

تو برایم خواندی یادت می آید همین شعر را می گویم. همین است که نمی خواهم نبودنت را تاب بیاورم و هنوز به آن عادت نکرده ام. برگرد. قیمت دوری ات برایم گزاف تر از آنچه فکر می کردم شده.زمزمهء تمام لحظه هایم شده :

می خواهمت ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری

.................

...............



  • خرید بک لینک | بک لینک