چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری

چه بی تابانه تو را طلب می کنم

                        بر پشت سمندی

                                        گويی

                                               نوزين

                                              که قرارش نيست

                                                             و فاصله

                                               تجربه ای بی هوده ست

                         بوی پيراهنت

                                   اينجا

                                 و اکنون...

کوه ها در فاصله سردند

دست در کوچه و بستر

             حضور مانوس دست تو را می جويد٬

                                                    و به راه انديشيدن

                                                     ياس را رج می زند

بی نجوای انگشتان ات

                               فقط...

                    و جهان از هر سلامی خالی ست

                                                                  !!!

                                                                       ا.ش

چند گاهی ست که نوشتن برايم سخت شده ! انگار نمی خواهم نوشتن عادتم باشد!! عادت!!! يادم است پرسيده بودی چه جور گناهی ست؟ نمی دانم اما ٬ گناه بدی ست آنقدر که آدمت می کند!

راستی.۱. قلمم خواست که بنويسد آنوقت که ديد پنجره ای هنوز با همهء ننوشتن هام به ننوشتنم عادت نکرده و هنوز می داند نوشتنم يک اتفاق است! 

راستی.۲. می دانی  مخاطب نداشتن بد است.اين روزها کمی بيشتر بی مخاطب شده ام! و از ديوانه ها دور آن هم با فاصله ای به اندازهء عمق تنهاييهامان! و ماه اما هست هنوز !

«من که خود را همچون پاره ای آتش

در دست خود نگاه داشته ام ٬

از اين دست به آن دست

از آن دست به اين دست٬

و هميشه از سوزش خويش می نالم...

چگونه با خويش سامان گيرم؟!»

                                             ع.ش

راستی.۳. . . .