"سفر ایستگاه"

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

                                تکیه داده ام!

                                                    ق.ا.

یکی از قشنگترین نامه های دنیا" وصیت نامه" است!نامه ای برای وقتی که تو نیستی و بودنت تمام شده آنهم برای همه بجز خودت و خدا ! اون موقع ست که وصیت نامه ات بسته به چیزی که توش نوشتی روح بودنت رو واسه اونایی که براشون نوشتی همچنان سیال نگه می داره !اسفند واسه نوشتنش دوست داشتنیه!!!

راستی.١. تا حالا به نوشتنش فکر کردی؟ اوووووم اگه دیوونه باشی شاید اما آدما نه آخه اونا نمی دونن مرگ بزرگترین نعمت خداست مثل حیات ! بنویسش همین اسفند یا شاید همین ماه رمضون !!!

راستی.٢. می دونی هر نویسنده ای با نوشتن سکوت درونش رو حرف می زنه! آخه کلمه ها روی کاغذ قشنگتر،محکمتر و فراموش نشدنی تر حرف میزنن تا روی لب ! وصیت نامه هم یه نوشتست که سکوت بعد از مرگ نویسنده اش رو حرف می زنه اونم روی کاغذ قشنگ،محکم و فراموش نشدنی !

راستی.٣. می دونی نوشتنش چقدر آرومت می کنه ؟! آخه قبل از نوشتنش باید به حساب خودت برسی اونم قبل از اینکه کسی به حسابت برسه! تازه اینطوری همه چیز هنوز می تونه بین خودت و خدای خودت بمونه و هنوز وقت هست توی همه ی بی وقتی های این روزای ماها !!!

راستی.۴. یادته هنوز اون روزا که ...

"..."

...اما

اعجاز ما همین است:

ما عشق را به مدرسه بردیم

در امتداد راهرویی کوتاه

در آن کتابخانه ی کوچک

تا باز این کتاب قدیمی را

که از کتابخانه امانت گرفته ایم

-یعنی همین کتاب اشارات را-

                                    با هم یکی دو لحظه بخوانیم

ما بی صدا مطالعه می کردیم

اما کتاب را که ورق می زدیم

تنها

گاهی به هم نگاهی ...

ناگاه

             انگشتهای "هیس!"

ما را

از هر طرف نشانه گرفتند

انگار

غوغای چشمهای من و تو

                                    سکوت را

در آن کتابخانه رعایت نکرده بود!

                                             ق.ا.

بی بهانه بود برای تو ... دوستت دارم .