ما ؟ !!! !.

                                          ای صبح!

                                   ای بشارت فرياد!

                                   امشب٬ خروس را

                                            در آستان آمدنت

                                                        سر بريده اند!!!.

                                                                       ه.ا.سايه

می دونی زندگی يه سواله! و سوال وقتيه که جواب نداشته باشه! آره وقتی سوال داری زندگی هست چون سوال داشتنه که دليل بودنه جوابی مثل زندگی ميشه و کسی که توی زندگی دنبال جواب واسه سوالش بگرده زندگی رو از دست ميده چون با يافتن جواب ديگه سوالی نيست پس زندگی هم نخواهد بود پس وقتی بودن سوال خودش جوابه٬ جوابی مثل زندگی من دوست دارم هميشه پر از سوال باشم مثل قبلا مثل حالا مثل هميشه!

آره اينم يه سوال بود مثل بقيه! که هميشه از خودم می پرسيدم:«حرف ها مال ما هستن؟» يا «ما مال حرفها؟» ولی ْما ْ کی هستيم؟

گاهی ْما ْ اونايی هستيم که ْنمی دونيم و نمی فهميمْ يا ْمی دونيم و می فهميمْ يا ْ می دونيم و نمی فهميمْ . اونايی که نمی دونن و نمی فهمن که حرفی ندارن که بخواد مالشون باشه يا مالش باشن.

اونايی می دونن و می فهمن٬ ولی حرف دارن و حرف داشتن يعنی اينکه حرف مال اونهاست .

اما اونايی که می دونن و نمی فهمن حرفی ندارن ولی حرف می زنن! و حرف نداشتن و حرف زدن يعنی اينکه انها مال حرفها هستن! و اينجاست که يکی از ای کاش های هميشگی ذهنم تداعی ميشه ْ کاش آنها که نمی فهمند٬نمی دانستند ْ و کسی از پشت انگار می زند روی شانه ام که کاش فقط کاش است! و فکر می کنم هميشه چه بد موقع اين دست روی شانه ام می خورد!

راستی.۱.

می گم: دستهء چهارم شايد اونايی ان که می فهمن نمی دونن!!! و می خوان تا بدونن و شايد بشه و بتونن بخوان ! ولی می پرسن و پرسيدن يعنی سوال داشتن و کسی که سوال داره می فهمه اونقدر که می فهمه نمی دونه... و حرف داره هرچند حرفش سکوت باشه!!!.

می گه: ديوونن ها نه؟!

.............

راستی.۲.

                    من هرگز نمی نالم

                    قرن ها ناليدن بس است

                    می خواهم فرياد کنم

                                    اگر نتوانستم ٬ سکوت می کنم

                     خاموش مردن بهتر از ناليدن است!

                                                                      ع.ش

راستی.۳.......................................................................................................

...........................................................................................

....................................................................

....................................................

............................

..................

...

/ 7 نظر / 8 بازدید
آرش

شروع: هميشه فكر ميكردم كم هستن آدم‌هايي كه بشه براشون نوشت: «سپيده تو را از آن پيش‌تر دميد كه خروسان بانگ سحر كنند». اما حالا ميبينم كه شايد كم باشن. اما خيلي دور نيستن…! / دوم: مهم اينه كه سوال‌ها تكراري نشن… يا حداقل عقب‌گرد نداشته باشن. خيلي سخت ميشه تشخيص داد كدوم سوال تو رو به جلو ميبره… اما اگه پيداش كردي… / جواب سوم: كاش هميشه كاش نيست! كاش، بعضي وقتها خودش سواله… يكي از همون سوال ها كه…/ بعدش اينكه: "ما" بودن يا "آنها" بودن، حاصل خستگيه… بايد از همين جا ياد بگيريم كه تا "آنها" نباشند، بعدها "ما"يي به وجود نمياد… گير نده… خيلي اون چيزي نشد كه منظورم بود. خب حرف زدن سخته در مقابل همچين نوشته اي… / راستي: با تمام احترام، يادت نره كه هميشه يه نفر براي فرياد كردن هست… همييييييشهههههه… / آخرش اينكه: … . …. / اما خوشحالم كه بعد اين مدت آپ كردي…

ب.الف.فانی

سلام. خوشحالم که نوشتی..... خاموش مردن بهتر از ناليدن است. کاملا موافقم اما ترجيح ميدم ايستاده بميرم. می دونی جرا که....

نويد

سلام خسته نباشی . استادای گرامی چيزی برامون نذاشتن اما توضيح بر چنين مظالبی واقعا سخته بارم ..نميدونم از کدوم دسته هستم ..اما اينو ميدونم که جوای خيلی از سوالا رو ندارم يا اينکه کسی نيوده که جوابم بده .. ای کاش کسی پيدا ميشد ..اما ای کاشها اگر .... خلاصه همين که چند درصد ديونه ام خودش کلی سواله برای خيليا .. يا حق

---- -----

من ناله هايم را در سرزمينی دور آنجا که از کره شما فرسخها دور است خواهم کرد. و با گامهای کوچک اما بزرگم تنها برای ساختن به سرزمینتان باز می گردم. اگر نتوانستم خوشحالم که توانسته ام بخواهم و باز هم می ایستم تا بدست آورم.

ب.الف.فانی

سلام....اینجا خدمت نوید جان داداش گلم هم سلام عرض میکنم....خوبی داداش....خدمت آبجی خوبم هم سلام و عرض ارادت. من ايستاده بودم تا زمان لنگ لنگان از برابرم بگذرد و اکنون در آستانه ی ظلمت زمان به ريشخند ايستاده است تا منش از برابر بگذرم در سياهی فرو شوم....

محمد نظری

سلام.....واقعا عالی بود....خبلی متن جالبيه ....مخصوصا اون اولش حرف نداره....پايدار باشی...

محمد نظری

وای شعر مرحوم حسين پناهی واقعا حرف نداره....خيلی حال کردم....آفرين....