یادت می آید؟..

نمی دانم بعضی ها از زمانشان جلوترند یا زمان در بازه هایی آنقدر تکرار می شود که بعضی ها می دانند حال امروز را حتی اگر فردای دیروز باشد برایشان! بدتر آن است که این همهء جرمشان باشد!

هیچ نوشتنم نمی آید این روزها هیچ!!!؟

 

بدنِ لختِ خیابان

                        به بغلِ شهر افتاده بود

و قطره های بلوغ

                        از لمبرهای راه

                                    بالا میکشید

و تابستانِ گرمِ نفسها

که از رویای جگنهای باران خورده سرمست بود

در تپشِ قلبِ عشق

                        میچکید

*

خیابانِ برهنه

با سنگفرشِ دندانهای صدف اش

                                                دهان گشود

تا دردهای لذتِ یک عشق

زهرِ کام اش را بمکد.

و شهر بر او پیچید

و او را تنگتر فشرد

در بازوهای پُرتحریکِ آغوش اش.

و تاریخِ سر به مهرِ یک عشق

که تنِ داغِ دختری اش را

به اجتماعِ یک بلوغ

                        وا داده بود

بسترِ شهری بی سرگذشت را

                                    خونین کرد.

جوانه ی زنده گی بخشِ مرگ

بر رنگ پریدگیِ شیارهای پیشانیِ شهر

دوید،

خیابانِ برهنه

            در اشتیاقِ خواهشِ بزرگِ آخرین اش

                                                            لب گزید،

نطفه های خون آلود

که عرقِ مرگ

            بر چهره ی پدرِشان

                                    قطره بسته بود

رَحِم آماده ی مادر را

                        از زنده گی انباشت،

و انبانهای تاریکِ یک آسمان

از ستاره های بزرگِ قربانی

                        پُر شد:-

یک ستاره جنبید

                        صد ستاره،

ستاره ی صدهزار خورشید،

از افقِ مرگِ پُرحاصل

در آسمان

            درخشید،

مرگِ متکبر!

*

اما دختری که پا نداشته باشد

بر خاکِ دندان کروچه ی دشمن

به زانو در نمی آید.

و من چون شیپوری

                             عشق ام را می ترکانم

چون گلِ سُرخی

                        قلب ام را پَر پَر می کنم

چون کبوتری

            روح ام را پرواز می دهم

چون دشنه یی

            صدای ام را به بلورِ آسمان می کشم:

«... هی!

چه کنم های سر به هوای دستانِ بی تدبیرِ تقدیر!

پشتِ میله ها و ملیله های اشرافیت

پشتِ سکوت و پشتِ دارها

پشتِ افتراها، پشتِ دیوارها

پشتِ امروز و روزِ میلاد با قابِ سیاهِ شکسته اش

پشتِ رنج، پشتِ نه، پشتِ ظلمت

پشتِ پافشاری، پشتِ ضخامت

پشتِ نومیدیِ سمجِ خداوندانِ شما

و حتا و حتا پشتِ پوستِ نازکِ دلِ عاشقِ من،

زیباییِ یک تاریخ

تسلیم می کند بهشتِ سرخِ گوشتِ تن اش را

به مردانی که استخوان هاشان آجرِ یک بناست

بوسه شان کوره است و صداشان طلب

و پولادِ بالشِ بسترشان

                        یک پُتک است.»

*

لبهای خون! لبهای خون!

اگر خنجرِ امیدِ دشمن کوتاه نبود

دندان های صدفِ خیابان باز هم میتوانست

شما را ببوسد...

و تو از جانبِ من

به آن کسان که به زبانی معتادند.

و اگر زیانی نَبَرندکه با خوی شان بیگانه بُوَد

می پندارند که سودی برده اند،

و به آن دیگر کسان

            که سودِشان یک سر

                                    از زبانِ دیگران است

و اگر سودی بر کف نشمارند

در حسابِ زبانِ خویش نقطه می گذارند

                                                            بگو:

«... دلِ تان را بکنید!

بیگانه های من

دل تان را بکنید!

دعایی که شما زمزمه می کنید

تاریخِ زنده گانی ست که مرده اند

و هنگامی نیز

            که زنده بوده اند

خروسِ هیچ زنده گی

        &nbsp

/ 3 نظر / 13 بازدید
علی

سلام.امیدوارم همیشه موفق باشید. اگر اجازه بدید تبادل لینک کنیم.

اراکده

سلام چه انتخاب قشنگی و البته چندی خطی اخر

خورشید تابان

سلام زهرا جالب بود دوست داشتی به وبلاگ منم سربزن.[لبخند]